Mika jest jednym z głównych minerałów skałotwórczych, a jej kryształ ma strukturę warstwową, dzięki czemu ma kształt heksagonalnych płatków. Mika to ogólne określenie grupy minerałów mikowych, obejmującej głównie biotyt, flogopit, muskowit, lepidolit, serycyt i lepidolit.
Właściwości rudy i struktura mineralna
Mika jest minerałem glinokrzemianowym i dzieli się na trzy podgrupy: muskowit, biotyt i lepidolit. Muskowit obejmuje muskowit i rzadziej mikę sodową; biotyt obejmuje flogopit, biotyt i biotyt manganowy; lepidolit to drobna złuska różnych mik bogatych w tlenek litu; serycyt to minerał ilasty o pewnych cechach naturalnego drobnoziarnistego muskowitu. W przemyśle, zwłaszcza w przemyśle elektrycznym, muskowit i flogopit są powszechnie stosowane. Głównymi składnikami miki są krzem, glin, potas, magnez, lit, woda krystaliczna oraz niewielka ilość żelaza, manganu, tytanu, chromu, sodu, wapnia itp. Mika charakteryzuje się doskonałą łupliwością i można ją odrywać. Wśród nich biotyt i flogopit mają słabe właściwości magnetyczne, a inne warstwy miki mogą być również zanieczyszczone zanieczyszczeniami, takimi jak żelazo i mangan, i mają pewne słabe właściwości magnetyczne. Twardość w skali Mohsa wynosi 2~3, gęstość 2,7~2,9 g/cm3, powszechnie występującymi minerałami są piryt, turmalin, beryl, skaleń, kwarc, spinel, diopsyd, tremolit itp., spośród których żółta ruda żelaza, turmalin, spinel, diopsyd itp. mają słabe właściwości magnetyczne.
Obszary zastosowań i wskaźniki techniczne
Muskowit charakteryzuje się dobrymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi, takimi jak wysoka wytrzymałość dielektryczna, wysoka rezystancja, niskie straty dielektryczne, odporność na łuk elektryczny i wyładowania koronowe, twarda tekstura, wysoka wytrzymałość mechaniczna, odporność na wysokie temperatury oraz działanie kwasów i zasad, dzięki czemu jest szeroko stosowany w przemyśle. Ma szeroki zakres zastosowań; główne właściwości miki flogopitowej są nieco gorsze od miki muskowitu, ale charakteryzuje się wysoką odpornością na ciepło i jest dobrym materiałem izolacyjnym; termin „mika fragmentaryczna” odnosi się do ogólnej nazwy drobnej miki wydobywanej z ziemi oraz pozostałości po przetwórstwie i tabletkowaniu. Lepidolit, znany również jako fosfomika, jest surowcem mineralnym do ekstrakcji litu, a serycyt jest szeroko stosowany w przemyśle gumowym, tworzyw sztucznych, metalurgicznym, kosmetycznym itp.
Technologia przetwarzania
Wzbogacanie i oczyszczanie
Metody wzbogacania i oczyszczania miki różnią się w zależności od jej natury i rodzaju. Płatki miki zazwyczaj sortuje się ręcznie, wzbogaca się przez tarcie, wzbogaca się przez kształtowanie itp.; mika kruszona jest separowana przez wiatr i flotację, biotyt i flogopit charakteryzują się silnymi właściwościami magnetycznymi, a muskowit, lepidolit i serycyt charakteryzują się słabymi właściwościami magnetycznymi. Zanieczyszczenia można również usunąć poprzez silną separację magnetyczną.
01 Wybór (wskazywanie)
Na przodku kopalni lub w stercie rudy w kopalni wybiera się mikę oddzieloną od monomeru, która na ogół nadaje się do uzyskania miki o dużych płatkach.
02 Wzbogacanie tarcia
Na podstawie różnicy między współczynnikiem tarcia ślizgowego kryształu miki płatkowej a współczynnikiem tarcia tocznego okrągłej skały płonnej, kryształ miki i skała płonna są rozdzielane. Jednym z używanych urządzeń jest sortownik z płytą skośną.
03 Wzbogacanie kształtu
Ze względu na różnice w kształcie kryształów miki i skały płonnej, ich zdolność do przechodzenia przez szczelinę sita lub otwór sita podczas przesiewania jest różna, dzięki czemu mika i skała płonna ulegają rozdzieleniu.
04 Wybór wiatru
Po rozdrobnieniu piasku i żwiru mika ma zasadniczo postać płatków, podczas gdy minerały skały płonnej mają postać masywnych cząstek. Po wielostopniowej klasyfikacji, specjalny sprzęt służy do separacji powietrza w zależności od różnicy prędkości zawiesiny w przepływie powietrza.
05 Flotacja
Obecnie stosuje się dwa procesy flotacji: jeden to flotacja miki z kolektorami aminowymi w środowisku kwaśnym, drugi to flotacja z kolektorami anionowymi w środowisku zasadowym, która przed selekcją wymaga odmulenia i musi być powtarzana wielokrotnie.
06 Separacja magnetyczna
Biotyt i flogopit mają słabe właściwości magnetyczne i można je wyselekcjonować metodą silnego pola magnetycznego; zanieczyszczenia tlenkiem żelaza i krzemianem żelaza często występują w połączeniu z muskowitem, serycytem i lepidolitem, które również można usunąć metodą silnego pola magnetycznego. Urządzenia do separacji magnetycznej obejmują głównie suche i mokre separatory magnetyczne o silnym polu magnetycznym, płytowe separatory magnetyczne oraz pionowe separatory pierścieniowe o wysokim gradiencie magnetycznym.
Tracić korę
Łuszczenie surowej miki na arkusze miki o różnych parametrach nazywa się łuszczeniem miki. Obecnie istnieją trzy metody łuszczenia: ręczna, mechaniczna oraz fizyko-chemiczna, które są stosowane do przetwarzania miki w postaci grubych arkuszy, cienkich arkuszy i rurek.
Mielenie drobne i ultradrobne
Istnieją dwa rodzaje produkcji miki, metoda drobnego i ultradrobnego mielenia: metoda sucha i metoda mokra. Oprócz urządzeń do kruszenia i mielenia, metoda sucha wymaga również wyposażenia w urządzenia takie jak przesiewanie i klasyfikacja powietrzna. Produkcja na mokro wykorzystuje różnorodne urządzenia do mielenia na mokro, a technologia mielenia na mokro jest głównym trendem rozwojowym w produkcji drobnego proszku miki.
Modyfikacja powierzchni
Modyfikację powierzchni proszku miki można podzielić na dwa procesy: organiczną modyfikację powierzchni i nieorganiczną modyfikację powłoki powierzchniowej. Modyfikowany produkt z miki może poprawić wytrzymałość mechaniczną materiału, zmniejszyć skurcz formowania, zapewnić dobry efekt optyczny i poprawić walory użytkowe itp.
Czas publikacji: 07-03-2022