W zakładzie przeróbki minerałów, etap mielenia stanowi istotny obieg, wymagający dużych nakładów inwestycyjnych i dużej energochłonności. Etap mielenia kontroluje zmiany ziarna w całym procesie przeróbki minerałów, co ma duży wpływ na stopień odzysku i wydajność produkcji. Dlatego też, celem jest redukcja kosztów i poprawa wydajności produkcji przy zachowaniu określonego standardu rozdrobnienia.
Istnieją dwa rodzaje szlifowania: szlifowanie w obiegu otwartym i szlifowanie w obiegu zamkniętym. Jaka jest specyfika tych dwóch metod? Która z nich pozwala na osiągnięcie wysokiej efektywności wykorzystania i poprawę wydajności produkcji? W kolejnych akapitach odpowiemy na te pytania.
Szczegóły dwóch sposobów mielenia
Mielenie w obiegu otwartym polega na tym, że podczas operacji mielenia materiał jest podawany do młyna, a po mieleniu wyładowywany bezpośrednio do następnego młyna lub kolejnego procesu.
Zaletami szlifowania w obiegu otwartym są prosty proces obróbki i niższe koszty inwestycyjne. Wadami są natomiast niższa wydajność produkcji i wysokie zużycie energii.
Mielenie w obiegu zamkniętym polega na tym, że podczas operacji mielenia materiał jest podawany do młyna w celu klasyfikacji po mieleniu, a niekwalifikowana ruda jest zawracana do młyna w celu ponownego zmielenia, a kwalifikowana ruda jest przesyłana do następnego etapu.
Głównymi zaletami mielenia w obiegu zamkniętym są wysoka wydajność kruszenia i wyższa jakość produkcji. Jednocześnie mielenie w obiegu zamkniętym charakteryzuje się większą wydajnością. Wadą jest jednak bardziej złożony i kosztowny proces produkcyjny w obiegu zamkniętym niż w obiegu otwartym.
Materiały niezgodne są wielokrotnie mielone w fazie mielenia w obiegu zamkniętym, aż do osiągnięcia odpowiedniej wielkości cząstek. Podczas mielenia do urządzenia mielącego może zostać przetransportowanych więcej minerałów, co pozwala na maksymalne wykorzystanie energii młyna kulowego, a co za tym idzie, poprawę efektywności wykorzystania urządzenia mielącego, a tym samym zwiększenie wydajności produkcyjnej.
Wyposażenie w dwa sposoby mielenia
W przypadku wyboru urządzenia mielącego, młyn kulowy nie ma możliwości kontrolowania wielkości cząstek. W drenażu rudy występują ziarna drobnoziarniste i gruboziarniste, które nie nadają się do mielenia w otwartych urządzeniach. Młyn kulowy działa odwrotnie – pręty stalowe znajdujące się między grubym blokiem zostaną najpierw rozbite. Ruch prętów stalowych w górę, niczym krata, umożliwia przedostanie się drobnego materiału przez szczelinę między prętami stalowymi. Dlatego młyn prętowy ma możliwość kontrolowania wielkości cząstek i może być stosowany jako urządzenie mielące w obiegu otwartym.
Chociaż młyn kulowy sam nie ma możliwości kontrolowania wielkości cząstek, może to zrobić za pomocą urządzeń klasyfikujących. Młyn rozładowuje rudę do urządzeń klasyfikujących. Zakwalifikowany drobny materiał przechodzi do kolejnego etapu cyklu mielenia i klasyfikacji. Dlatego w zamkniętym obiegu mielenia, niezakwalifikowany gruby materiał może przechodzić przez młyn kilka razy i musi zostać zmielony do uzyskania zakwalifikowanego rozmiaru cząstek, który może zostać rozładowany przez urządzenia klasyfikujące. Nie ma praktycznie żadnych ograniczeń co do wyboru urządzeń mielących w zamkniętym obiegu mielenia.
Zastosowanie dwóch sposobów szlifowania
W zależności od rodzaju minerałów, ich charakterystyki i wymagań procesu przetwarzania, wymagania dotyczące stopnia rozdrobnienia są różne. Stan materiałów o różnym składzie po osiągnięciu odpowiedniego stopnia dysocjacji również nie jest taki sam.
W mieleniu w obiegu zamkniętym materiały zawracane do urządzeń mielących są niemalże kwalifikowane. Wystarczy niewielkie ponowne mielenie, aby uzyskać produkt kwalifikowany, a wraz ze wzrostem ilości materiałów w młynie, materiał przechodzi przez młyn szybciej, a czas mielenia ulega skróceniu. Dlatego mielenie w obiegu zamkniętym charakteryzuje się wysoką wydajnością, niewielkim stopniem rozdrobnienia oraz drobnym i równomiernym rozkładem wielkości cząstek. Ogólnie rzecz biorąc, instalacje flotacyjne i instalacje separacji magnetycznej wykorzystują głównie proces mielenia w obiegu zamkniętym.
Mielenie w obiegu otwartym jest odpowiednie do pierwszego mielenia. Materiał wyładowywany z jednej sekcji młyna prętowego trafia do pozostałych urządzeń mielących, gdzie jest mielony (drobno). W ten sposób pierwsza sekcja młyna prętowego ma mniejszy współczynnik kruszenia i większą wydajność produkcyjną, a proces jest stosunkowo prosty.
Podsumowując, wybór sposobu mielenia jest stosunkowo złożony i wymaga rozważenia wielu aspektów, takich jak właściwości materiałów, koszty inwestycji i procesy technologiczne. Zaleca się, aby właściciele kopalń skonsultowali się z producentami sprzętu przetwórczego posiadającymi kwalifikacje projektowe w celu uniknięcia strat ekonomicznych.
Czas publikacji: 06-04-2020